Oorlogskinderen in de Rivierenbuurt

De tentoonstelling Oorlogskinderen in de Rivierenbuurt bestaat uit 17 panelen waarop hedendaagse kinderen in gesprek gaan met 'oorlogskinderen' die in 2015 70 jaar en ouder waren. Deze oorlogskinderen hebben met elkaar gemeen dat ze in 1943 gefotografeerd zijn door de Duitse fotografe Annemie Wolff, die in 1933 met haar man vanuit München naar Nederland gevlucht was en zich in Amsterdam vestigden. 

Annemie's man Helmuth Wolff was een Joodse architect, Annemie zelf was niet Joods. Zij woonden op de Churchill-laan 157-III, destijds de Noorder Amstellaan, en maakten publiciteitsfoto's, bijvoorbeeld voor het Amsterdamse havenbedrijf. 

Na de Duitse inval deden zij op 15 mei 1940 een zelfmoordpoging omdat Helmuth zeker wist dat hij door de Duitsers zou worden vervolgd. Helmuth overleed, maar Annemie werd gevonden en overleefde. Na de oorlog zette Annemie hun fotostudio alleen voort. Over de oorlog sprak zij niet, maar achteraf is gebleken dat ze actief was in het verzet. In 2008 werden in Annemie's nalatenschap 100 rolletjes met fotonegatieven uit 1943 gevonden, waarop zo'n 440 Rivierenbuurtbewoners door haar geportretteerd zijn. 

Met het project Oorlog in mijn buurt liet Stichting A. en H. Wolff schoolkinderen die nu naar school gaan in de Rivierenbuurt ouderen interviewen die de oorlog hebben meegemaakt in dezelfde buurt. Kinderen van de Anne Frank School en de Catharinaschool interviewden 16 'oorlogskinderen van de Rivierenbuurt' die in 1943 door Annemie Wolff op de foto zijn gezet. Soms is een nicht, broer of vriendje geïnterviewd als het desbetreffende kind de oorlog niet heeft overleefd. 

Op elk paneel is een foto van Annemie Wolff uit 1943 te zien. Op de andere kant staan het verhaal dat de schoolkinderen hoorden en de foto's die Katrien Mulder maakte van de interviews. De openluchttentoonstelling Oorlogskinderen in de Rivierenbuurt is te zien in de beeldentuin van het museum, bereikbaar via het museumcafé.