Met regelmaat heb ik Manja Pach, de oprichtster van het Herinneringscentrum en dochter van oud-kampgevangene Werner Stertzenbach, aan de lijn. Ze vroeg mij of de brieven van haar vader al online stonden. Iemand wilde deze brieven in het Duits vertalen om ze ook in Duitsland toegankelijk te maken. Ik belde haar even later terug met een bevestigend antwoord en hielp haar verder met de beste manier van zoeken: op naam en jaar van schrijven.
Haar tweede vraag was of Viktor Herskovics mij iets zei. Hij zou in kamp Westerbork te maken hebben gehad met Etty Hillesum. De naam zei me niets. Ik zei tegen Manja - het was al aan het einde van de werkdag - dat ik het morgen voor haar zou gaan uitzoeken. De volgende ochtend zag ik een bericht in mijn postvak.
Nog geen twee uur na ons gesprek had Manja een berichtje gestuurd: “hallo Guido, leve het internet! En leve de struikelstenen!” Ze had Viktor gevonden op een Duitse website en mij een heel dossier toegestuurd met op de eerste pagina een foto van Viktor. Bij het zien ervan dacht ik: “ik ken dat gezicht, Ik heb eerder een foto van hem gezien”.
Op basis van de informatie uit het dossier ging ik op zoek en binnen vijf minuten was het raak. Tot twee keer toe kwam Viktor voor op een foto van een schoolklas in het Centraal Vluchtelingenkamp. Tot dat moment was hij voor ons niet meer dan een onderwijzer van een groep leerlingen. Nu kreeg hij weer zijn naam terug en konden wij Victor Hercovics koppelen aan de foto’s.
